Lenin Film Stüdyosu LENFILM
Mayınlı arazi patladı, Yangın kaynakları kuruttu.
Bob Kennedy dans müziği eğlencesinde " Neden bu kadar önemsiyorsunuz?
Benim umurumda değil..."
Yeryüzü boş, fındık zırhlar uçuyor..
Ve Bob çılgınca gülüyor. "Ama neden ben önemseyeyim.
Umurumda değil..."
Ölümcül bir kurşun girdi etine. Şafakta... doğruca gözlerinin ortasına.
Ve o özgür kalmadan önce yine ağlıyor. "Ama neden bu kadar önemsiyorsunuz?
On bir... O bir acemi.
– O korkuyor... – Kapa çeneni!
Bu çok önemli bir parçadır. Bu son inçe kadar sayıları sayar.
Davy!
SON İNÇ
James Aldridge'in eserinden.
Senaryo L.Belokurov
Yapımcılar Theodor Vulfovich, Nikita Kurikhin
Fotoğraf Yönetmeni S.Rubashkin
Muzik M.Vainberg Söz M.Sobol
Ses Düzenleme G.Salie
Türkçe Altyazı : selami55
Slava Muratov Davy
Nikolay Kryukov Ben Ansley
M.Gluzsky Mr. Jifford A.Agaev Cafe Sahibi
M.Dzhani-Zade Makine Teknisyeni A.Rozanov Doktor
Elektronik Müzik Orkestrası Sanat Yönetmeni I.Vorovich
Leningrad Radyo Senfoni Orkestrası Şef À.Vladimirtsov
Güçlü.
– Herşey gördüğün gibi oldu. – Herkes bu konu hakkında konuşuyor.
Dinle... Davy..!
Ne?
Bir kaç gün içinde, seninle Birleşik Devletleri terketmemiz gerekir.
Ama neden?
– Aptalca sorular sorma. – Ben büyükannemle yaşamak istemiyorum.
Orada herhangi bir iş yok. Seninle olmadan daha hızlı bir şeyler bulabilirim.
– Ama sen bir pilotsun, değil mi? – Öyle.
Bu doğru değil! Herkes seni pilot olarak biliyor.
Ama ne yapıyorsun, bu iş değil mi?
Bu iş sadece bir kazaydı.
Sen bugün, Mr. Jifford ile uçuyorsun, değil mi?
– Sen de ona sualtında yardım edeceksin. – Sessiz ol.
– Sen beni götüreceğine söz verdin. – Evet, her zaman yapabilirim.
– Bugün sizinle gelebilirmiyim? – Uçağın sadece iki koltuğu var.
Anna Ansley, 22 Lincoln St, Cambridge, Mass, U.S.A.
Kaçınılmaz bir durum. Pazar günü havaalanında Davy ile tanışın.
Eve git ve bir telgraf yolla.
– Çıkana kadar, bekleyeceğim. – Gerek yok.
Hayır, gecikmem. Ben uçmuyorum.
– Servetinin hepsi miras mı?? – Neredeyse...
– Şimdi bitirdim. – Acele etme, Ben. Cazip bir teklifim var.
– Bu benim işim değil. – Benim ihtiyacım filmi 1600 metreden çekmek.
TV şirketi bunun için 4.000 dolar ödüyor.
– Bunu düşüneceğini umuyorum. – Şüphesiz.
Sözleşme imzaladım ve iki saat içinde uçuyorum.
Tebrikler.
Ancak bunun benimle ne ilgisi var?
Dört bin senin olabilir, Ben.
“Kaçınılmaz bir durum...” Ben gitmek istemiyorum.
Hatta kısa bir süre için...
Telgrafı aldıktan sonra ne fikrini değiştirir?
Eğer lisans numarası üçe bölünebilir ise, fikrini değiştirebilir demektir.
Bölünmeyen!
Bölünebilir! Bölünebilir!
Süper! Bu bölünebilir!..
Fikrini değiştirdi! Afedersin,ama fikrini değiştirdi!
– Hayır. – Zamanında karar vermezsen, Ben, çok geç olacak.
Herkes yükten payını almak isteyecek.
– Söyle, Ben... – Ne? – Kaç yaşındasın?
– Kırküç. – Yaşlı görünüyorsun.
Senin yaşında uçanlar fazla iş almıyor.
– Gerçekten çocuk için paranın nereden geldiğini umursuyormusun? – Unut gitsin!
– Boksörler diyorsun… – Biliyorum...Bir "düşük darbe"...
– Vites nerede? – Peki! İyi çocuk!
Hatırlıyorum, şirketin ihtiyacı sadece yakın çekimler.
Oh... para ile ilgili...
Bir uçak ve takım kiralamak zorundayım.
– Dahası, sen ve ben... – Tamam. Yarı yarıya.
– Lanetli koy! – Biliyorum... çekim yasak alanın yakınında,
ama 2.000 ile, en az altı ay iyi yaşayabilirsin.
– Herkesle uçarmısın? – Hiç kimseyle. – Sen çılgınsın!
Bu durumda, iki bin bölünmeyecek...
Üzerinde bir film yıldızı gülümsüyor hatırlıyormusun?
Asla hayatımda görmedim...
Peki.. istediğin gibi yap..
– Ama sen olsaydın… – Dert etme.
Sen ben değilsin.
İyi bir aperatif almayı unutmayın.
Gerçekten ölü eti severmisiniz?
– Kahretsin! Bu iyi değil. – Bana kutuyu ver.
– Onları yasak bölgede yakalarsam… – Hatırla.. Ben Hurghada uçuyorum.
O da uçuyor?
Telgrafı gönderdiysen eve git.
– Sadece düşüncen değişti mi merak ettim. – Ne hakkında?
– Beni gönderme... – Bu fikre nereden kapıldın?
Benimle uçabilirmisin? Mr. Jifford gitti, değil mi?
– Bana çantayı ver! – O bana iki koltuk olduğunu söyledi…
– Neden yanına almıyorsun? O pazar günü gidiyor… – Bu sıkıntıya değmez.
Tel nerede?
Davy!
Bana ipi ver! Gaz tankının yanında!
– Kendine biraz şeker getir. Ekşi cinsinden. – Fiyakalı olsun mu?
Kim, ben?
– Peki? – Hazırım.
– İyi olduğunu düşünüyorum. – Eh, yeterince iyiyim,
uçak bu toprağa inemez değil mi? – Doğru.
Dik otur ve dikkatli ol.
Soldaki pedalı it. Uçağa ne yapacak?
Bu kol ileri doğru gider. Unutma?
Ancak aynı zamanda olacak?
Kol sola gider ve doğruca pedalı itersin.
Seri olarak! Bunları son kez söylüyorum…
Bak!
Yapma!
Sen doğuştan pilotsun.
Gösterge paneli üzerine gözat. Sana yardım edeyim…
Burası gerçekte bu işin vardığı son yer.
Petrol aramaya geldik.
Bu işe yaramaz.
Ama kimin için işe yaramaz?
– Kimi selamlıyorsun? – Sadece otur ve sessiz ol!
Giderek kötüleşiyor… üç ay ve iş yok…
daha sonra eğitim… çok iyi huylu ve düzenli…
Ebeveynlerinde para var, çünkü!
– Ama herhangi birinde yok. – Ne ? – Hiç.
– Rota? – Yüzaltmış.
– Yükseklik? – İkibin feet.
Oh... bununla burada... kalıntılar ve efsaneler meraklısı.
Kalıntılar... Hayatım boyunca kalıntılar... Efsaneler olmadan...
Dünyada böyle şaşırtıcı değişiklikler… Yunan gökyüzü… Afrika…
Gökyüzünde değişik yıldızlar…
Sonra…Kaliforniya'da bir iş.…
İran da.. Bahrain de… Mısır da… bugün, bu iş…
– Hız ? – Yüzdoksanbeş. Yağ basıncı kırmızı yanmakta.
Yeah…zaman kadar gizli…
Bir gün uyacaksın ve uyanıp 43 olacaksın.
Ancak bir kadın gibi gizlenmek gerek.
Kendi işimiz olacak ve... Kendi işimiz... Diğeri...
– Yakında uçacak mıyız? – Evet, yakında...
– Uçak kontrol edilmemiş ise ne olur? – Korkuyor musun?
– Rüzgar yönlerini biliyor musun? – Dalgalar, tek bulut... ...hisset.
Yaklaşım nasıl?
Toprak gibi küçük bir yer.
Bu gösterge nedir?
Onbeş inç… dokuz…. altı… Ben kolu hafifletiyorum.
Davy!
Aptallık yapma!
Kuma çukur aç, yiyecek koy.
– Şimdi üzerine su dökelim? – Evet. Daha fazla, daha!
Yoksa öğle yemeğimizi kaybederiz.
Buraya gel.
Çekme askısı!
– Uzun mu sürecek? – Bana gözlüğü ver.
Yaklaşık yirmi dakika. Tekerleklerin etrafına biraz taş koy.
Kokpite girmek yasak.
-- Başını güneşten koru. – Sen kendine iyi bak...
Ve suya herhangi bir taş atma! Görünüşten insan korkabilir.
Haydi... Devam et...
Senin filme almıyorum, sen çok güzelsin.
Onlar için ödeme yapmıyorlar.
Huzur ve sessizlik..
Tanrım! Hayat dolu…
Bu aptalca bir şey! Benden gizlenme… umurumda değilsin…
Hiç bir şey umurumda değil...
Hey, hey! Korkma. Makineli tüfek atışı yok.
Oynamak istermisin? Gerçekten yapacak gibi görünüyorsun.
Peki! İyi şanslar! Mutlu ol.
Hey! Bu iyi bir çocuk! Sert erkek gibi davranma.
Hey! Neredesiniz?
Sekiz bacağı var, yada silahı! Ne aradığımı bilmiyorum.
Ve herkesin kendi işi var.
Sen şanslı bir adamsın.
Ah, hoşgeldin! Sadece seni bekliyordum.
Buraya gel… yakına…
Seni kızdırmak için gitmiyorum.
Bana dikkat et. Herkes, sadece kendi işine baksın.
Balıklar için, bir balık, ve insanlar için, bir insan.
Uzak bir kuzey ülkesinde...
Uzak bir kuzey ülkesinde Kış günleri uzun
Buz gibi soğuk suda Bir fok yavrusu yaşar
Korkmadan tek başına yüzer Yüzmek onu neşelendiryor
Ama o zayıf ve hava soğuk Gücü buna dayanamadı
Su üstünde yavru fok Yardım için yalvarıyor
Ve bir anda diğer foklar.. Ona yanıt verdiler
Burada olduğumuzu herkes biliyormu?
Sıcaklık ve sevgi ile çevrili Etraftaki diğer foklar
Şimdi devam etmek için hazır Onun buzlu yolu açıldı
Başka bulutlu bir günde Yağmur ve akıntı yardım etti
Yani var olduğu sürece Arkadaşlığınızın varlığı...
Ben Hurghada'ya uçuyorum.
Peki...Bekle, Ben!
Soldaki pedala bas, kolu doğruca it.
Başka bulutlu bir günde yağmurlar dökülürken...
Uçaktaki kirlilikten endişelenmene gerek yok, Ben!
Tamam…
Utanma! Şeker al! Ben yardın edeyim.
Çeneni tut, Ben. Güzel bir iş var, çok güzel!
Hep söylemek istedim ama yapamadım.
Bana ihtiyacın olduğunda seni bırakmayacağım.
Sen iyi bir çocuksun, Ben! Şimdilik sadece bunları söyleyebilirim…
Peki? Söyle, söyle...
Bu da ne?!
Orada ne halt ediyorsun?!
Bana bir havlu ver!
Öğle yemeği zamanı.
İçecek bir şey buldun mu?
Bira. Orada su yok.
Neden bana hatırlatmadın?
Dene.
Şeftaliyi aç.
Susuz kalacaksın.
Bana et çantasını getir.
Bu köpekbalıkları için mi?
– Herkes burada olduğumuzu biliyor mu? – Hayır.
– Bizi bulabilirler mi? – Hayır.
Burada olduğumuzu kimse bilmeyecek.
– Kimse bilmiyor mu? – Sana söyledim.
Oh, yalnız kalmaktan korkuyor musun? – Bu yalnız kalmaktan oluyor.
Asla yalnız kalmayacaksın. Bunu hatırla.
İçeriye gitmek istemiyor gibi görünüyorsun.
– Neden böyle düşünüyorsun? – Bilmiyorum. Sadece böyle görünüyor.
Asla böyle şeyler düşünme.
Orada. Şimdi yol boyunca alabilirsin…
Benden kaçamazsın. Anladın mı?
İyi! Saymadığın son inç var.
Ben! Ben! Zaman tamam. Dışarı çık, lütfen.
Dışarı çık!..
– Baba! Buradasın! – Neden haykırıyorsun?
– Kan?! – Et bağladığım zaman oldu.
Ve onlar rahatsız oldu.
– Nereye gidiyorsun? – Şimdi döneceğim. – Gitme!
– Kamera aşağıda kaldı. – Gitme, lütfen!
Güvenebilirmiyim?
Kamera 600 dolar ve içindeki malzemede 1000 den az değil.
– Peki? – Gitme! – Ben sadece köpekbalıklarına bırakmak istemiyorum?
Ben o kadar zengin değilim.
– Gitmene izin veremem! Yapamam! Gitme! – Ne oldu? – Sana izin vermeyeceğim!
– Kes şunu, Davy! Artık bir adamsın. Öyle duracakmısın? – Evet!
Merak etme, delikanlı. Uzun kalmayacağım.
Sana bir sözüm var.
– İyi olacaksın. – Peki ya sen?
Ben de iyi olacağım.
Dışarı çık! Sadece dışarı çık!
Sana herşeyi anlatacağım… hatta telgrafı bile..
Ve istersen Büyükanneme de giderim.
Sadece dışarı çık!
Davy..!
– Buradayım. – Döndün...
– Bacaklarım nasıl? – Kolların!
Hepsi kesilmiş, onlar korkunç. – Bunu biliyorum. Bacaklarım nasıl?
– Onlar kan içinde. – Gömleğimi al...
ağlamayı kes ve sağ kolumu sar. Dinliyor musun? – Evet.
Sol uyluğu bağlayacağım...
...sert ...olabildiğince.
Bence tüm bunlar benim için...
Ben kayıp değilm, o zaman da…
Geç olana kadar onu burada bulamazsınız.
Tamam. Bitti.
Onları sıkı bağla... Mikrop almasın?..
Bu durumda sana anlatacağım,...
Hayır.. önce beni bunlardan kurtar…
Beni öldürüyor...
İyi...
Hala kanıyor… tüm bacakların…
Şimdi bunu unut. Ne yapacağız biliyor musun?
O büyük havluyu bana yerleştir...
Yaptım!
Yüzmek zorunda kalacak gibi görünüyoruz.
Şimdi beni uçağa çek!..
– Ama yapamam! – Yaparsın!
Beni anlamaya çalış, evlat!
Üzgünüm, bunu yapmak zorundasın.
– Tamam. – Bekle!
– Neden bana öyle bakıyorsun? – Ben hiç böyle net görmedim…
Gerçekten mi? Haydi gidelim!
Mayınlı arazi patladı Yangın kaynakları kuruttu
Bob Kennedy dans müziği eğlencesinde "Neden bu kadar önemsiyorsunuz?
Benim umrumda değil..."
Yeryüzü boş, fındık kabukları uçuyor
Ve Bob çılgınca gülümsüyor "Neden ben önemseyeyim?
Benim umurumda değil..."
Öleceksin!
Daha önce kazılarda bulundum...
Kanada'da nasıl çökerttiğimi hatırlıyorum da?
Yaptım, ama en azından bir hastane vardı.
Dinlendin mi..? Haydi gidelim!
Mayınlı arazi patladı Yangın kaynakları kuruttu.
Ve Bob çılgınca gülüyor "Neden ben önemseyeyim?
Benim umurumda değil..."
Ama ölümcül bir kurşun girdi etine Şafakta... doğruca gözlerinin arasına
Ve özgür birakmadan önce ağlıyor : "Ama neden siz önemsiyorsunuz?
Benim umurumda bile değil..."
– Susadın mı? – Evet, ama kullanabilirsin.
Bir daha ki sefere, bir düzine soda getireceğim…
...çokça da buz.
Yorgun musun?
Kim? Ben?!
Ama ölümcül bir kurşun girdi etine Şafakta.. doğruca gözlerinin arasına
</>Ve özgür bıkakmadan önce aplıyor: "Ama neden siz önemsiyorsunuz..?
Askerlerimiz ve günahlarımızı bağışla Tüm acı ve kederlerimizi sil
Eğer bizi kabul edersen ki "Bunu neden siz önemsiyorsunuz?
Benim umurumda bile değil..."
Şimdi… kapının oraya taşları yığ…..
Ancak bu şekilde çalıştırabiliriz…
Kayaları tekerleklerden al.
Diğerini de..
Kontrollü bir biçimde bu tarafta olsun.
Bekle, Davy! Bu çok ağır değil...
Birşey yapmanın yolu, Davy, çalışarak bunu yapmaktır.
– Uçak nasıl uçar? – Eh? Bu kolay...
– Gözlerini açma! – Hatırlarsan...
Ben gözlerimle uçabilirim.
– Biz uçamayız! – Saçma sapan konuşma...
– Sen uçamazsın. – Rüzgar bizi uçuracak... eve.
– Haydi bunu deneyelim! – Aptallık yapma!
Dinle, Davy... Buraya gel...
Şimdi değil, Davy... Lütfen...
Peki, beni affet, Davy!
Yapmak gerekenlerin hepsini biliyorsun.
Tekerlekler açık mı?
Söylediğin herşeyi hatırlıyorum. Kapıyı kilitle.
Gaz ver.
Pedalın üzerine ayağını koy.
Şimdi onu aç. Soldaki bu siyah anahtarı.
Aç!..
Şimdi!
Ayağını sol pedalın üzerine koy...
gaz açık ve bir şekilde rüzgarı aşağı al...
Yapabilirim.
– Gaz kesme! – Tamam. Sırada ne var?
– Are we facing into wind? – Yes.
İyi... Şimdi... Ama kamera nerede?
Kolu ileride tut. Devam et!
Ben söyleyene kadar kolu geri çekme!
3000 metreye çıkalım. Şimdi takip...
Yapma!.. Yapma! Lütfen uyan!
Hatırlıyorum, şirketin ihtyacı sadece yakın çekimler.
Biz uçuyoruz… tanrım, biz uçuyoruz…
– Davy! Biz neredeyiz? – Kıyı şeridini takip ediyorum.
– Yönü nedir? – Bu 340 ın üzerinde. – Bu iyi !
Onu nasıl aldın?
Haritadan aldım. Yönünü değiştirmek için ne nerede, oradan bulacaksın.
İyi çocuk! Şimdi anladım, ben kötü birine dönüştüm.
İyi çocuk...
Babasız ölmek istemiyorum.
Ben de annesiz ölmek istemem.
Ya da herkes. Ama bir şekilde insanlar her zaman ölür
Keşke bu uçak için uçuş planımız olsaydı…
Sadece bu uçak için…
Uyan! Lütfen, uyan! Beni duyuyormusun?
Düşüyoruz! Düşüyoruz!
Tank! Yakıt tanklarını değiştir.
Yapacağım! Yapacağım!
Davy!
On bir... O bir acemi.
Davy!
– Davy... – Neredeyse geldik.
– Ne görüyorsun? – Havaalanı.
– Salam. – Salam.
– Bir kadeh şarap, her zamanki gibi! – Hayır, viski!
– Herhangi bir sorun? – Evet. Sabah bir kaza oldu.
– Hurghada'da uzun mu kaldılar? – Bugün geri dönmeleri lazımdı.
Tanrı aşkına! Bu gürültüde ne?
Ne yapıyor! Sarhoş gibi gözüküyor.
İmkansız! O sadece bir düzine bira aldı.
Yapamam! Tek başıma yapamam! Şimdi inme zamanı!
Uyan! Artık uçağı indirmeliyiz.
Kuyruk düzelticileri kullan.
Gazı kesme!
Kolu daha ileri! Bırak tut!
– Orada büyük bir uçak var. – Aşağı! Zaptet!
Sen iyisin, Davy! Yirmi inç... Dokuz... Altı...
Bekle! Henüz değil..henüz değil...
Şimdi! Şimdi..
– Yaşıyorum..? – Hayal.
Her anı bir adrenalin. Ve sen atom enerjisi üretiyorsun.
– Davy... – Buradasın ve sorun yok.
Bir ameliyata ihtiyacın olacak. En kısa sürede.
– Sağ el mi? – Hayır, sol.
– Davy..! – Dikkatli olman lazım.
Davy..! Herşey daha sonra.
Tamam.
Sadece iki ya da üç dakika.
Ben çok yaşlı adam değilim, değil mi?
Ama telgraf hakkındaki neydi?
– Rüzgar onu taşıyabilirmi? – Evet.
Tamam.
Belki de insanlar tek başına yaşayamaz…
bana göre..
Peki, devam et!
Mayınlı arazi patladı Yangın kaynakları kuruttu
Bob Kennedy dans müziği eğlencesinde "Neden bu kadar önemsiyorsunuz?
Benim umurumda değil..."
Yeryüzü boş fındık kabukları uçuyor
Ve Bob çılgınca gülüyor "Neden ben umursayayım?
Benim umurumda değil..."
Ölümcül bir kurşun girdi etine Şafakta.. doğruca gözlerinin ortasına
Ve o özgür kalmadan önce yine ağlıyor: "Neden bu kadar önemsiyorsunuz?
Hiçbir şey görünmüyor.
– Sen ne düşünüyorsun? – Ne hakkında.. benim hakkımda.
Senin hakkında... – Ben bir pilot olacağım…
Senin gibi.
Bu dünyada garip bir şeyler var. Ama bunun tek kişi olduğunu düşünüyorum.
Ama bunu anlamak için denemeye devam etmelisin, sonuna kadar.
Bu en son inçin hatrına.
Eğer bunu istersen daha iyi olacak. Ben değil, ama sen.
SON